Pinksteren

Print Friendly, PDF & Email

Het was afgelopen weekend Pinksteren. En in veel gemeentes wordt er dan geloofsbelijdenis afgelegd door jongeren en soms ook ouderen. Ik zelf heb dat twee jaar geleden gedaan. Niet op Pinksteren. Er deden veel jongeren belijdenis en er zou een hele bijzondere en ook erg lange dienst komen wat ik echt niet zou redden als chronisch vermoeide. Daarom heb ik het later gedaan. In juni. Zonder Pinksteren. Zonder een hele lange dienst maar wel een mooie en bijzondere dienst.

Ik heb een tijdje erover nagedacht waarmee ik zou beginnen met schrijven. Waarover? Welk onderwerp? Waar begin ik mee? Geloofsbelijdenis doen is wel een mooi begin. Zeker niet het begin van het leven met God. Iedereen heeft God al leren kennen voordat je er toe komt om de stap te nemen geloofsbelijdenis te gaan doen. Maar door op dat moment, in de kerkdienst, tegenover iedereen, belijdenis te doen van dat geloof wat je hebt gekregen in God maakt je keuze om bij hem te horen realiteit.

Bij mij begon het leren kennen van God al toen ik werd geboren. Iets meer dan twee weken na mijn geboorte werd ik gedoopt. En in de jaren daarna hoorde ik Bijbelverhalen, thuis, in de crèche en ook op school. Ik ging twee keer op zondag mee naar de kerk. Ik kreeg catechisatie. En met een theologe als moeder kreeg ik helemaal veel kennis over God mee. Voor mij is het dan ook niet meer dan normaal dat God bestaat en dat ik in hem geloof. En daarmee kwam op een gegeven moment ook wel het gevoel, ik wil belijdenis doen. Voor mij voelde dat toen door mijn ziekte als onmogelijk omdat ik daardoor niet naar catechisatie kon en vaak ook niet naar de kerk. Maar de dominee en de kerkenraad kwamen met een voorstel waardoor het toch in mijn situatie mogelijk was om belijdenis te doen. En dat heb ik, zoals ik al vertelde, twee jaar geleden gedaan.

Maar er zijn ook veel momenten waarop ik belijdenis doen geen begin vind. Het heeft mij niet echt veranderd. Mijn leven met God was allang begonnen. Zeker in mijn ziekte is God een vaste rots waar ik op vertrouw. Al ver voordat ik belijdenis deed. Waarom is het dan toch belangrijk? Belijdenis doen? En waarom zien we dat toch als het begin?

Dat heeft misschien niet zo veel te maken met jouw en mijn geloof zelf. De relatie tussen God en jouw/mij is er al lang. Het gaat erom dat je dat belijd voor al die mensen. God weet allang dat je om hem geeft en in hem gelooft. Maar de mensen in de kerk niet. De mensen buiten de kerk ook niet. Je laat hen jouw keuze voor God zien. Dat is niet alleen evangelisatie in de kern maar ook nog eens het uiten van wat jij vindt en voelt. Best spannend. Soms krijg ik namelijk het gevoel in onze samenleving dat als christen je een beetje raar bent ‘die christenen’. Maar vergeet niet dat als Arjen Lubach (of wie jij kent die het geloof afkraakt) mag zeggen dat hij vindt dat het geloof niets voorstelt jij ook mag zeggen dat het jij vindt dat het geloof wel iets voorstelt.

Belijdenis doen in de kerk vieren we als gemeente. Want dan zijn we blij dat er iemand voor God kiest. We geven hem of haar allemaal cadeautjes waarmee hij/zij zijn/haar geloof nog verder mee kan ontwikkelen en feliciteren elkaar met het nieuwe lid in de kerk. Belijdenis doen voor de mensen buiten de kerk doen we vaker dan een keer (hopelijk) en dan is het vaak geen feestje. Maar allebei is het wel belangrijk om te doen, laten zien wat jij gelooft, vindt en voelt. En daarmee beginnen we dus als we belijdenis doen. Of deed jij dat al voordat je belijdenis in de kerk deed?

Ik zelf kom uit een gereformeerd vrijgemaakte kerk waarin kinderdoop en belijdenis doen normaal zijn. Als jij komt uit een kerk waarin opdragen en volwassendoop normaal zijn mag je belijdenis vervangen door volwassendoop.

Reageer op dit artikel

Laat als eerste een reactie achter.

Abonneren op
avatar
wpDiscuz